Biografia

Jerzego Grzegorzewskiego

Reżyser teatru telewizji, inscenizator, scenograf. Urodzony w 1939 roku w Łodzi, zmarł 9 kwietnia 2005 roku w Warszawie. Był to jeden z najwybitniejszych polskich inscenizatorów. W 1966 roku został absolwentem Wydziału Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Po zakończonych studiach rozpoczął współpracę z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza. Grzegorzewski sam tworzył scenografię do przedstawień. W latach 1976-1982 związany był ze Starym Teatrem w Krakowie gdzie był reżyserem. Dwa lata później, nadal pracując w Łodzi i Krakowie, został dyrektorem artystycznym Teatru Polskiego we Wrocławiu.

Od 1982 roku do 1997 roku Grzegorzewski był dyrektorem Centrum Sztuki Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie.

W Warszawie stworzył jedną z najciekawszych eksperymentalnych scen teatralnych w Polsce. Jako pierwszy wprowadził prowadzenie teatru w sposób autorski, ale otwarty na eksperymenty a tym samym poszukiwania formalne. Najbardziej dojrzałe prace Grzegorzewskiego powstały właśnie w Warszawie, należą do nich między innymi Opera za trzy grosze Bertolta Brechta, Śmierć Iwana Ilicza Lwa Tołstoja, Don Juan Moliera. Od 1997 do 2003 roku Grzegorzewski pełnił funkcję pierwszego dyrektora Teatru Narodowego po jego dwunastoletniej odbudowie.


Jerzy Grzegorzewski miał swój własny, niepowtarzalny a tym samym odważny styl tworzenia widowisk teatralnych. Często decydował się na wystawianie zmian w oryginalnym tekście przedstawienia. Grzegorzewski nie trzymał się tradycyjnych elementów scenografii teatralnej. Scenografia tworzona była przez samego Grzegorzewskiego. Wykorzystywał gotowe przedmioty z życia codziennego, takie jak np. skrzydła samolotów, części instrumentów muzycznych. Swoje sztuki wystawiał nie tylko na tradycyjnej scenie, nierzadko wystawiał sztuki w foyer czy w szatni teatralnej. Starał się zatrzeć granicę między aktorami i widzami.

Aktorstwo dla Grzegorzewskiego było nie tyle wyuczeniem się na pamięć roli, co wczuciem się w nastrój, podążaniem za instynktem, improwizacją.


Jerzy Grzegorzewski był laureatem wielu nagród, między innymi:

nagroda za reżyserię Pułapki w Teatrze Studio w Warszawie na 24. Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych (1984 roku),

nagroda im. Konrada Swinarskiego,

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997 roku),

doktorat honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (2001 roku),

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2002 roku),

Nagroda im. Cypriana Kamila Norwida w dziedzinie teatru (2004 roku).


Najsłynniejsze przedstawienia wyreżyserowane przez Grzegorzewskiego to:

Wesele Stanisława Wyspiańskiego (z 1969 i 1977 roku),

Amerykę Franza Kafki (z 1972 roku),

Nowe Bloomusalem Jamesa Joyce’a (z 1974 roku),

Ślub Witolda Gombrowicza (z 1976 roku),

Śmierć w starych dekoracjach Tadeusza Różewicza (z 1978 roku),

Dziesięć portretów z czajką w tle Antona Czechowa (z 1979 roku),

Nie-Boską komedię Zygmunta Krasińskiego (z 1979 roku),

Dziady Adama Mickiewicza (z 1987 roku).

Polecamy